سلام دوستان

خوبین؟

بعد از این که توی وب لاگ مامان سمی اپیدم

دوباره با اون همه خستگی رفتم بیمارستان ...(یک پام خونه...یک پام بیمارستان))

بهتون گفته بودم که میام و جزئیات رو توی وب لاگ خودم می نویسم..

چون اگر کم و کاستی داشته باشه اشکالی نداره(چون تو وبلاگ خودم هست )))))))

از کجا شروع کنم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

از سه شنبه عصر شروع می کنم..

سه شنبه عصری طبق معمول همیشه با مامان سمی رفتیم پیاده روی ,اما این بار

 برای پیاده روی کردنمون

هدف قرار دادیم...ایستگاه اول یا همون هدف اول ...مطب اقای دکتر رستم پور

بود.....چه قدراین اقای دکتر پر انرژی بود

و مب تونم بگم گلوله ی انرژیه مثبت بود......وای ی ی مامان سمی خودش

انرژیه مثیت داشت در حد تیم ملی و با صحبت کردن با این اقای دکتر انرژیه

مثبتش شد در حد جام جهانی

خلاصه این که همه چیز از نظر شرایط روحیه مامان سمی در حد فو ق العاده خوبی

 بود....

بعد از هدف اولی ,حرکت کردیم به سمت هدف دوم ...که گرفتن ضربان قلب نی نی

 بود..سرتونو درد نمیارم

با گرفتن ضربان قلب نی نی تشخیص داده شد که باید صبح چهارشنبه(یعنی امروز )

مامان سمی بستری بشن...

خلاصه من هم در راه این وروجکمون از خود گذشتگی کردم و بی خیال ارایشگاه رفتن

شدم..

و سریعا رفتیم خونه ,که با مامان و خاله و دختر خاله ,همه ی کا رهای فردا رو رله

کنیم....(البته کار خاصی هم نبود))))

حالا من موندم که چه جوری به اینهمه کار برسم

1-رفتن به بیمارستان(اخه دلم برای سدنا یک ذره شده...2ساعت ندیدمش ها ا ا ا ا ا ا ا

ا.کشته خالشوووووووووو)))

2-رفتن به ارایشگاه...(نا سلامتی فرداشب نامزیه پسر دایی هست

هااااااااااااا))))))))))))))))))))

3-مرتب کردن خونه.......(کلی مهمون داریم م م م م ..و صبح زود که راه 

راه افتاده باشن برای ظهر این جا هستن...))))

خدا کمکم می کنه!!!

کجا بودم

اهان حالا امروز صبح

دیشب تا ساعت 3:00صبح بیدار بودم و بعدشم ساعت 5:00صبح بامامانینا رفتیم

 بیمارستان.....

سمیه رو بستری کرده بوددند و بابا علی جووووووووووووووووووووووووون

هم توی ماشین خواب بودند..(اخه نمی تونستند برن پیشه مامانی که ه )

خلاصه این که ساعت 8صبح بود که مامان علی جون تشریف اوردند (الهی ...خوشحالی

 از چهرش می بارید.))

اما همین که می گفتند سمیه درد هاش شروع شده ..دو تا مامانی ها .(مامان من و

 مامان علی )نمی دونستند چی کار کنند..

و من م که تسبیح به دستم واز بس که صلوات فرستادم که قاطی کرده

بودم...)))))))))))

ساعت13:00بودکه داشتم از خستگی وبی خوابی میمردم که دیگه خاله به زور منو

بردند خونه که مثلا هم استراحت کنم

هم نهار بخورم..اما نه نهار خوردم و نه استراحت کردم..از نگرانی داشتم میمردم...

تا این که ساعت 14:00دوباره رفتیم بیمارستان............وای ی ی ی ی ی ی ی ی

وقتی رسیدم بخش زایمان..دیدممامان داره گریه می کنه

(هی به مامان می گفم چته؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟نمی تونست صحبت کنه....)))))

تا این که خودم با شنیدن صدای جیغ سمیه به قدری حالم بد شد و مثلابر بهاری گریه

 می کردم که به فکر مامان نبودم

و اصلا برام مهم نبود کجا هستم و کی توی سالن هست

فقط با شنیدن صدای جیغ سمیه زانو هام می لرزید و گریه می کردم..

.

تا این که با اومدن صدای اخرین جیغ ,عزیز دلم ساکت شد و یک دفعه صدای گریه ی

فرشته

کوچولو اومد..با شنیدن صدای فرشه کوچولو لبخند اومد روی لب هامون ...

و دویدم به سمت اتاق زایمان و دوست مامان از اتاق زایمان اومدند بیرون و اشک های

 منو که دید

..اولش خندید..بعدشم رفت عسلک رو اورد که ببینمش

وای ی ی ی چه قدر لحظه ی قشنگی بود....

و بعدشم بردنش که بشورنش و تحویلمون بدنش...و ای ی ی بابا علی

رو باید می دیدن که نمی دونست چی کار کنه!!!اخه با شنیدن صدای جیغ مامان

سمی نتونست توی بخش بمونه و رفت طبقه ی پایین...(گلوله ی استرس

بود)))))))))))))))))

(حالا خوبه مامان سمی گوشیشو با خوش برده بود و لحظه به لحظه ازش خبرداشتیم..

اما دیگه 45دقیقه ی اخر نتونست باهامون صحبت بکنه ...ولی در کل پر از انرژی بود.....)

ولی خیلی جالب بود که اول می پرسید که سمی به چه حاله و همش دلواپس مامانی

بودو بعد اومد سراغ نی نی..

خلاصه این که بالافاصله بعداز به دنیا اومدن سدناخالم به داداشی خبر دادند و بعدشم

 عموهاش زنگمی زدند و عمه جونشو و مامان بزرگو

و همه دیگه ..

اما من نه می تونستم به موبایل جواب بدم و نه با کسی صحبت کنم....فقط نگران سمی

 بودم....)))))))))))

و بعدشم که نی نی رو تحویل گرفتیم و الانم با مامان سمی بیمارستانند.....سکر خدا

هردوشون حالشون خوبه

راستی اینو نگفتم...

تنها فعالیتی که من تونستم بکنم(طبق سفارشات چند ماه ی مامان سمی و بابا علی)

این بود که از بابا علی و بابا یی های نی نی و مامانی های نی نی

و عکس العملش هاشون و همون اولین لحضه ای که مامان سمی رو

از اتاق زایمان با اون حالش اوردند بیرون و از نی نی ,از اون لحظه ای که لباسا شو

پوشیدند و تحویلش دادند و بردیمش توی اتاق پیش مامان سمیش فیلم گرفتم .تا اااااا

حق خاله بودن رووووووحسابی ی ی به جای اوردم هااااااااااااااااااااااااااااااااااا

دیگه باید برم

یا علی

خدا نگهدارتون

راستی توی وب لاگ مامان میه میه هم اپیدم

خواستین می تونین اون جا هم سری بزنین.

با این جا متفاوت هست اپم

ببخشید اگر این قدر نامنظم و بدون عکس و این هاست

اخه کلی مهمون اومده

و من باید برم))))))))))

همینشم م خیلی دیگه کشتم خودم رو

سلام دوستای خوبم

عسلک به دنیا اومد

نمی تونم خیلی مفصل بیام

انشا الله در روز های بعد  میام و جزئیات رو براتون می نویسم

راستی ی ی ی ی ی تویه وب لاگ مامان سمی اپ کردم ها

می تونین برین و اون جا بخونین

فعلا

خدا نگهدارتون

آنگاه که باد مهرگان

برگ های سبز نارون را ، چید

وقتی که سایه های تردید

در پرتو ساعات انتظار

عریان گردیدند ،

با دلهره های مه آلود شبانه

“ من ماندم و شهوت تند ناامیدی … “

دریغا از تو عشق !

در سایه سار واهی امیدهایت

بیهوده آشیان گزیدم

چرا ندیدم

سردی خزانی که ماوا گزیده بود

بر پیکر ساقه های بهاری زندگی ام

چه دردآور بودند

روزهایی که در حسرت افق محو صدای تو

جان می سپردم و تو نمی دانستی

چه غم بار !

شب هایی که در خلوت عارفانه ی خویش

بر شکوه چشمانت بوسه می زدم و تو نمی دیدی

حالا که بار دیگر برای بی تابی های من

جز در کنار این نوشته های غمزده

آرام جایی نیست ، می نویسم

می نویسم و می نویسم

اما تا کی ؟

تا کی ؟

تا کی خواهم نوشت ؟

قلم در دستان خسته ی من ،

تا کی استوار خواهد ایستاد ؟

تا کی اعتبار سیه پوش سکوت شب ،

در تکرار تخیل خالی اعتماد

با نوشتن و نوشتن دوباره ی من خواهد گذشت ؟

تا کدامین نقطه ی پایانی ؟

آیا کسی هست که بگوید

پایان من ، با آن دو چشم سبز منتظر به راه

گم شده در پس کدامین شب ، از این شب های سیاه

که هرچه می گردم

نمی یابم حتی سایه ای از نشان آن نگاه

وای از من !

وای بر این دفتر معصوم !

این اوراق سرشار از راز “ بودن “

این سیه پیشانیان سپیدبال

اینان که ناخواسته ، سپرده اند

قامت جوان خویش

به دست های تکیده ای آشفته حال

دست های بی رحمی که ناجوانمردانه

بارور خواهد ساخت

بکارت سرنوشتشان،

از خاطرات سروی سوخته

سروی پیوند خورده به خاکستر زوال

وقتی هر نیمه شب

در پی آرامش از دست رفته ی خویش

پای می نهم به کنج خلوتشان

وقتی تجربه می کند

سودای خاکستری افکارم

زندگی را

بر صفحه ی بکر سرنوشتشان

وقتی باران اشک هایم

در سیلاب غمی غریب

غرق می سازد ، هویتشان

می شنوم

در بغض غم آلود فنا و فریب

صدای ناله هایشان

صدایی چون صدای اسیران خسته و زخمی

صدایی در سکوت سرانگشتان بی رحمی

صدایی که سال هاست

همیشگی من است

عادت هر شب شکستن سکوت

صدایی در سایه ی نجوای انتظار :

“ ای روح پاییزی بی قرار

مزن نقش زرد دلتنگی

بر آبی آرزوهای یکرنگی “

و دریغا از من !

این من ناآرام

در انزوایی غبارآلود

تصویرگر ابرهای سیاه زوالم

بر آسمان آمالشان

آن گونه که از قساوت دست هایم

می شکنند بی صدا

قلب رئوف آینه ها !